Od lat uważnie obserwuję siebie i dziesiątki innych osób, niczym Jane Goodall badająca ludzkie zachowania… i zauważam, że większość czasu, gdy nie śpimy, spędzamy na uciekaniu.
Uciekamy tak dużo, że można by nas nazwać ultramaratończykami!
Przyjrzyj się dziś uważnie sobie i sprawdź, czy potrafisz to zauważyć.
Rzeczy, od których uciekamy:
- Dyskomfort (uciekając ku takim wygodom jak media społecznościowe, telefon, telewizja, gry czy jedzenie)
- Niepewność i lęk (prokrastynacja lub unikanie, perfekcjonizm i kontrola)
- Nuda, cisza, bezruch
I robimy to przez cały dzień. Bez osądzania — tak właśnie jest, gdy jest się człowiekiem.
Ta ucieczka od dyskomfortu, niepewności, lęku, nudy, ciszy i bezruchu… prowadzi do:
- Prokrastynacji i unikania, e-maili zalegających przez jakiś czas w skrzynce odbiorczej, projektów, które utknęły, treningów przekładanych na następny dzień
- Wykolejenia wysiłków zmierzających do zmiany nawyków
- Jedzenia produktów, których nie było w naszych planach
- Przepracowania i wyczerpania, nieustanawiania granic
- Unikania trudnych rozmów, problemów w relacjach
- Uzależnień, pochłonięcia przez media społecznościowe lub wiadomości, niemożności oderwania się od telefonu czy technologii, problemów ze snem
- Niemożności wzięcia odpowiedzialności za swoje emocje, nieprzetwarzania tych emocji oraz całej gamy problemów, które z tego wynikają
Twierdzę, że główne problemy, z którymi mierzymy się jako społeczeństwo — i jako jednostki — wynikają z tej ucieczki.
Jak więc przestać uciekać? Cóż, to nierealistyczny cel — ale przyjrzyjmy się temu, jak zwolnić tempo uciekania.
Jak zwolnić, kiedy wszystko, czego chcesz, to uciekać
Pierwszą rzeczą jest oczywiście zauważenie samego uciekania. Zwykle go nie dostrzegamy ani nie chcemy dostrzegać. Jeśli jednak potrafisz zobaczyć wszystkie sposoby, na które uciekasz — powiedzmy: prokrastynację, media społecznościowe, śmieciowe jedzenie i unikanie trudnych rozmów — możesz zauważać, kiedy to robisz.
Jeśli zauważysz, że uciekasz… zatrzymaj się. Zwolnij choć na chwilę. Nadal możesz sięgnąć po swoje wygody, ale zwolnij i przez kilka sekund pooddychaj.
Czy w tej pauzie potrafisz zauważyć, co czujesz? Od czego chcesz uciec? Czy możesz być obecny przy tym choćby przez pięć sekund? Zauważ, jak odczuwasz to w ciele.
Z czasem, jeśli będziesz praktykować tę pauzę i obecność przy swoich emocjach, rozwiniesz większą zdolność do robienia tego. Będziesz w stanie wytrzymać 10 sekund, 20, minutę, a potem jeszcze dłużej. Zachęcam Cię też, abyś patrzył na to życzliwie, jakby nie było to wrogiem ani rodzajem cierpienia, lecz wrażliwą częścią Twojego serca.
Spróbuj. Zobacz, jak to jest nie uciekać. To daje Ci wybór. A wtedy może otworzyć się przed Tobą zupełnie nowy świat.