Większość naszych stresów i frustracji wynika z niechęci do odpuszczania.
Posłuchaj: pomyśl o czymś, co cię stresuje, albo o kimś, kto cię frustruje. Jaka myśl o tej osobie lub sytuacji wywołuje frustrację? To często niewidoczna myśl, której nie jesteśmy świadomi, ale gdybyśmy ją wypowiedzieli na głos, wydawałaby się bardzo prawdziwa.
Spróbuj zapisać ją, używając jednego z tych zdań początkowych:
„Oni nie powinni…”
„Jeśli zawiodę, będzie to oznaczać…”
„Chciałbym, żeby rzeczy nie były takie…”
Następnie uzupełnij zdanie.
Jaką myśl lub przekonanie masz, które powoduje twój stres lub frustrację? Jeśli potrafisz to zidentyfikować, masz już połowę sukcesu.
Teraz pomyśl, jak prawdziwa wydaje się ta myśl lub przekonanie. Prawdopodobnie wydaje się absolutną prawdą. To właśnie jest ten element, którego nie chcemy odpuścić — prawdziwość tej myśli/przekonania.
Co by było, gdybyś mógł uznać to za myśl lub przekonanie, a nie za absolutną prawdę?
Czy potrafisz dostrzec, w jaki sposób może być prawdziwe coś przeciwnego? Na przykład, jeśli myślisz o sytuacjach, gdy ktoś „zawsze” zachowuje się w określony sposób, czy dostrzegasz również momenty, kiedy tego nie robił? Jeśli czujesz, że nie możesz złapać oddechu, czy widzisz chwile, kiedy życie dało ci prezent?
Jak wyglądałoby twoje życie, gdybyś nie miał tego przekonania?
W momencie, kiedy rozważasz to pytanie, odpuszczasz.
Zauważ, jak to działa: wyobrażasz sobie życie bez tego przekonania i nagle czujesz spokój.
Co by było, gdybyś mógł praktykować to za każdym razem, gdy doświadczasz frustracji lub stresu?