Chłopiec obudził się pewnego poranka, dokonując zaskakującego odkrycia – że wszystko, w co wierzył, nie było prawdą. Zdał sobie sprawę, że sposób, w jaki postrzegał rzeczy, był tylko jednym z możliwych. Jego perspektywa nie była absolutna, lecz tymczasowa.
Tego poranka odkrył, że wszystko zbudowane jest ze świetlistej, przypominającej chmurę substancji, energii. W tym on sam. W tym powietrze, wiatr i światło. Świetliste i pełne cudów.
Jego ciało było zbudowane z tej energii – nie było różnicy między wnętrzem a zewnętrzem. Nawet jego emocje były jej formami – złość, smutek, miłość, strach, żal, frustracja, samotność, wszystkie były zbudowane z tej świetlistej, cudownej, przypominającej chmurę energii.
Energia była wszędzie taka sama, ale wirowała, przypominając chmury i zmieniając formę. Jego ciało mogło wydawać się odrębne od wszystkiego innego, ale stale się zmieniało jak chmura, wydychając i emanując elementy siebie do otoczenia, przyjmując nowe elementy z niego.
To odkrycie świetlistej energii tworzącej całą rzeczywistość… zmieniło jego życie tego dnia. Poczuł się połączony ze wszystkim wokół, ponieważ nie było to od niego oddzielone.
Nie był już niczym powstrzymywany. Mógł robić rzeczy, których wcześniej się bał, ponieważ zobaczył, że strach jest tą samą energią co wszystko inne, piękną i smakowitą. Jego stary nawyk unikania rozpłynął się, gdyż nie miał trudnych uczuć do unikania – wszystko było świetlistą energią.
Nie był już niewolnikiem swoich nałogów, ponieważ pragnienie powodujące nałogi było po prostu formą tej cudownej energii. Mógł po prostu poczuć to pragnienie i kochać je, tak jak kochał wszystko inne.
Nie czuł się już zaniepokojony tym, czy jest wystarczający, ponieważ nie ma strachu przed niewystarczalnością, gdy jest się częścią świetlistej energii wszystkiego. Nie musiał już martwić się o zdobywanie miłości, ponieważ był częścią miłości wszystkiego.
Był wyzwolony. I dlatego postanowił wyzwolić wszystkie inne istoty, dzieląc się swoją historią przebudzenia do świetlistej rzeczywistości.