Zauważyłem, że większość z nas ma pewien sposób odnoszenia się do innych ludzi… w którym niektóre ich działania wydają się niewłaściwe albo w jakiś sposób przykre. Możemy przez większość czasu kochać drugą osobę — albo ją lubić czy szanować — ale nie wtedy, gdy zachowuje się w określony sposób.
Czasami sposób, w jaki ktoś się zachowuje, wydaje się negatywny, nieuprzejmy, bezmyślny, lekceważący, agresywny, uprzedzony itd. I w takim spojrzeniu może być coś prawdziwego — ale głębiej możemy zauważyć, że nie potrafimy kochać tej części tej osoby.
Dla jasności: nie namawiam do tolerowania uprzedzonego, agresywnego, lekceważącego ani przemocowego zachowania. Nie chodzi o to, na co pozwalamy innym. Chodzi o naszą zdolność kochania ludzi bez względu na wszystko.
Zamykamy nasze serca. To zrozumiałe i bardzo ludzkie. Ale co, jeśli moglibyśmy poszerzyć swoją zdolność kochania całej osoby? Co mogłoby się dzięki temu przed nami otworzyć?
Nie mam odpowiedzi, ale jest to coś, co praktykuję — kochanie ludzi dokładnie takimi, jacy są. Nawet jeśli zachowują się w sposób, który zazwyczaj nie jest dojrzały, pełen szacunku czy jakkolwiek inaczej to nazwać.
Z tej pełnej miłości przestrzeni wyznaczanie granic lub przekazywanie informacji zwrotnej na temat ich zachowania staje się czymś innym.
Co otworzyłoby się przed Tobą, gdybyś kochał kogoś dokładnie takim, jaki jest?