Ostatnio zgłębiam idee dotyczące tego, jak wnieść więcej prostoty do podejmowania działania, realizowania zadań i robienia wszystkiego, co mam do zrobienia w ciągu dnia.
To może być tak przytłaczające, że odkładamy sprawy na później i nadmiernie je komplikujemy.
A co, jeśli mogłoby być prosto?
W tym artykule podzielę się kilkoma ideami, które zgłębiam, aby wnieść więcej prostoty do wszystkiego, co robię w ciągu dnia. Nie będą one działać dla każdego, ale mam nadzieję, że w jakiś sposób okażą się dla Ciebie wartościowe.
1. Doprowadzanie chwili do końca
Jedną z rzeczy, które zauważam, jest to, jak często pędzę od jednej sprawy do następnej, zostawiając po sobie trochę bałaganu albo coś niedokończonego, bo spieszy mi się, by rozpocząć kolejną rzecz.
Zdanie, które mocno do mnie przemawia, brzmi: „doprowadź chwilę do końca”.
Oznacza to, by nie spieszyć się do następnej rzeczy, zanim nie zakończę tego, co właśnie robię. Na przykład:
- Jeśli skończę jeść, myję naczynia i sprzątam wszelki pozostały bałagan. Chowam jedzenie. Wycieram blat.
- Jeśli szykuję się do wyjścia, upewniam się, że wieszam ręcznik, wkładam brudne ubrania do kosza na pranie, składam lub wieszam ubrania, które nie są jeszcze brudne.
- Jeśli kończę spotkanie, zapisuję wszelkie notatki lub zadania, które trzeba wykonać, żebym o nich nie zapomniał.
- Jeśli robię pranie, nie tylko piorę i suszę ubrania — składam je, wieszam i odkładam na miejsce.
Jeśli zwolnię i pozwolę sobie doprowadzić do końca to, czego wymaga dana chwila, mogę przejść do kolejnej rzeczy z poczuciem domknięcia i spokoju.
Poza tym jest po prostu o wiele przyjemniej!
2. Tylko to zadanie
Jeśli spojrzysz na swoją listę zadań albo skrzynkę odbiorczą e-maili, prawdopodobnie jest ona zdecydowanie zbyt długa, aby ukończyć ją w tym tygodniu, nie mówiąc już o dzisiaj. To przytłaczające, a jeśli próbujemy zająć się tym wszystkim, prawdopodobnie w gorączce przeskakujemy od jednej rzeczy do drugiej.
Zdanie, które mocno do mnie przemawia, brzmi: „tylko to”.
Oznacza to, że wybieram jedną rzecz, na której się skupiam, i zapominam o wszystkim innym. Wiem, łatwiej powiedzieć niż zrobić! Ale to praktyka.
Usuwam więc wszystko z pola widzenia i zostawiam przed sobą tylko jedną rzecz. Poświęcam jej pełną uwagę, jakby w pełni na nią zasługiwała. Oddycham i całkowicie się w nią angażuję.
To bardzo proste i bardzo medytacyjne. Nie jest to zmuszanie się, lecz prostota, która odświeża i uspokaja.
3. Nie trzeba się spieszyć
W ciągu dnia lubię przypominać sobie: „nie trzeba się spieszyć”.
Jako praktykujący zen możesz myśleć, że zawsze jestem spokojny i poruszam się powoli. Wcale nie! Naprawdę lubię działać szybko — gdy gotuję albo sprzątam kuchnię, słychać trzaskanie szafkami, a ja przemieszczam się jak wichura. To świetna zabawa!
Dlatego muszę celowo się spowalniać. Uważam to za wymagające, ale naprawdę przyjemne. Nie trzeba się spieszyć. Dokąd tak pędzę?
4. Nie trzeba uciekać
Na naszych listach zawsze jest garść — a czasem więcej — trudnych zadań, które lubimy odkładać na później. Przesuwamy je i coraz bardziej się kumulują.
Lubię przypominać sobie: „nie muszę przed tym uciekać”.
Oznacza to, że dana rzecz nie jest tak trudna i przerażająca, jak mogłoby mi się wydawać. Czuję, że muszę przed nią uciec, ponieważ się boję albo jestem przytłoczony. Ale kiedy zauważam, że zaraz zacznę uciekać, po prostu przypominam sobie, że nie jest to konieczne.
Następnie zwracam się ku zadaniu, oddycham i po prostu robię pierwszy krok, tak prosto, jak tylko potrafię. To również jest akt medytacyjny.
5. Oczyszczaj przestrzeń
Ilu z nas ma w przeglądarce otwarte dziesięć tysięcy kart? A skrzynkę e-mailową przepełnioną i przytłaczającą?
Kiedy mam otwartych lub nagromadzonych tak wiele rzeczy, lubię przypominać sobie, by je uporządkować. To pomaga zachować prostotę.
Kilka przykładów:
- Co dzień lub dwa zapisuję i zamykam karty w przeglądarce — dodaję kartę do zakładek, aby znaleźć ją później, wpisuję ją na listę zadań, zapisuję w usłudze „przeczytaj później” albo po prostu od razu się nią zajmuję. Idealnie byłoby, gdybym zamknął je wszystkie, żebym mógł skupić się na tym, co dalej.
- Co dzień lub dwa opróżniam skrzynkę odbiorczą e-maili. Nie zawsze tak się dzieje — czasem rzeczy się nawarstwiają. Lubię jednak mieć pustą skrzynkę, więc poświęcam trochę czasu na przejrzenie wiadomości. Jeśli się nagromadziły, może to zająć 5–10 sesji! Idealnie jednak wystarczą dwie sesje dziennie.
- W mojej usłudze „przeczytaj później” — obecnie Instapaper — też gromadzą się materiały, więc najlepiej staram się porządkować ją co tydzień. Oznacza to poświęcenie trochę czasu na czytanie artykułów i ich archiwizowanie albo po prostu usuwanie ich, jeśli nie mam ochoty czegoś czytać. Dzięki temu nie czuję winy z powodu rzeczy, których nie czytam.
- Robię to samo z fizycznymi przedmiotami — jeśli mam rzeczy na kuchennym blacie, biurku, stoliku nocnym i tak dalej… poświęcam trochę czasu na zajęcie się każdą z nich i uprzątnięcie ich. Czasem nie mam czasu zrobić tego wszystkiego naraz, więc wracam do stosu, aż zostanie uporządkowany.
Nie chodzi o bycie perfekcyjnym ani o stresowanie się, gdy gdzieś leży stos rzeczy. Ale kiedy poświęcam trochę czasu na uporządkowanie spraw, moje życie wydaje się o wiele prostsze.
6. Chwile na planowanie i refleksję
Uważam, że ważne jest, by na początku każdego tygodnia i każdego dnia poświęcić trochę czasu na planowanie.
Nic skomplikowanego: co chcę zrobić w tym tygodniu? Co chcę zrobić dzisiaj?
Robię to samo na początku każdego miesiąca i roku. Pomaga mi to wiedzieć, dokąd zmierzam i na czym się skupić. Lubię zachować prostotę i poświęcać na to tylko kilka minut każdego dnia oraz w każdą niedzielę — lub w poniedziałek.
Myślę też, że ważne jest stworzenie sobie odrobiny przestrzeni na refleksję. Co robiłem, co warto świętować, co odkładam? Co mnie blokuje? Czego się uczę? Nie muszę zastanawiać się nad tym każdego dnia, ale jeśli poświęcę choć kilka minut dziennie na refleksję, moje życie stanie się znacznie bardziej uporządkowane i proste.