Myślę, że nadzieja czasami ma złą reputację. Ludzie uważają, że pełne nadziei myślenie to jak oszukiwanie samego siebie, ignorowanie problemów i brak realistycznego podejścia. To są zdecydowanie pułapki nadziei, ale myślę, że tracą z oczu praktyczne korzyści płynące z nadziei.
Potrzebujemy nadziei, ponieważ życie często potrafi być zniechęcające. Czujemy się przygnębieni, pokonani i chcemy porzucić wszystko, z czym musimy się zmierzyć. To właśnie wtedy nadzieja jest potrzebna.
Nadzieja jest podnoszeniem się na duchu i dążeniem do czegoś, co wydaje się rozległe, ekscytujące, inspirujące.
Nadzieja to myślenie o tym, co może być możliwe, zamiast czuć, że jesteśmy uwięzieni.
Nadzieja to dostrzeganie pięknej natury innych ludzi, jak i naszej własnej, oraz zachęcanie tej części do ujawnienia się w większym stopniu.
Nadzieja to skupianie się na tym, co możemy zrobić, coś, co jest pod naszą kontrolą i co wydaje się wykonalne. Abyśmy mogli stworzyć coś dobrego.
Zachęcam cię, abyś dopuścił możliwość wyobrażenia sobie czegoś, małego lub dużego, co sprawia, że czujesz się podniesiony na duchu. Wyobraź sobie najmniejsze, najłatwiejsze kroki, aby to osiągnąć. Zachęcaj tę część ciebie, która tego pragnie i która może się zainspirować do działania.
Czasami możemy czuć się bardzo przygnębieni i zniechęceni, kiedy życie staje się trudne. W takich momentach połączenie się z czymś, co wydaje się pełne nadziei, może być niezwykle potężne. Co dzisiaj daje ci odrobinę nadziei?