Wczoraj poszedłem pobiegać wzdłuż plaży o zachodzie słońca. Piana całowała moje bose stopy, gładki piasek pieścił podeszwy, a niebo eksplodowało kolorami.
Zatrzymałem się, by złapać oddech, głównie dlatego, że niebo i Pacyfik odebrały mi dech.
Zatrzymałem się i zacząłem klaskać.
To jest jedyna odpowiedź, na jaką zasługuje życie: zachwycone oklaski.
Dziś rano, gdziekolwiek jesteś, cokolwiek życie ci dało, poświęć chwilę, by naprawdę docenić ten dar i zaklaskać. Mam na myśli naprawdę zaklaskać.
Następnie oddaj coś życiu, cokolwiek, aby okazać wdzięczność za ten otrzymany cud. Zrób cokolwiek: bądź dla kogoś miły, stwórz coś, okaż czułość swoim dzieciom, zrób coś, co napełni Twoje ciało życiem.
Często nie tylko bierzemy życie za pewnik, ale też na nie narzekamy. Życie nie jest doskonałe, praca jest nudna, ludzie są niemili, kierowcy to idioci, nikt mnie nie rozumie, mam za dużo rzeczy do zrobienia. Ale na litość boską, rozejrzyj się wokół! Jakim cudem jest życie! Gdybyśmy tylko poświęcili czas, by to dostrzec, naprawdę docenić i zaklaskać.
Ta chwila to niewiarygodnie hojny dar. Oddajcie hołd życiu, ludzie.