Gdybym mógł cofnąć się w czasie i porozmawiać ze sobą, gdy miałem dwadzieścia kilka lat… najważniejsza rada, jakiej bym sobie udzielił, to nauczyć się być ze sobą bez rozpraszaczy.
To najbardziej niedoceniana umiejętność w wieku dwudziestu kilku lat, a technologia nas jej oducza. Posłuchajcie mnie!
Przez większą część życia chciałem być superproduktywny, stworzyć idealny system i zestaw narzędzi oraz zoptymalizować wszystko. Okazało się, że to niekończąca się gra, która może wyczerpywać i prowadzić do poczucia bezsensu, ponieważ nigdy nie można uznać czegoś za skończone ani osiągnąć perfekcji.
Nie zrozumcie mnie źle — uważam, że produktywność jest przydatna, jeśli masz znaczące cele i nie odhaczasz zadań wyłącznie dla samej produktywności. Nie krytykuję umiejętności skupienia się i doprowadzania spraw do końca.
Ale w dzisiejszym świecie mierzymy się z kilkoma trudnymi wyzwaniami:
- Zawsze jesteśmy online i nieustannie coś nas rozprasza.
- Media społecznościowe udoskonaliły algorytmy tak, by nas uzależniać.
- Kupujemy rzeczy i jemy wyjątkowo smakowite jedzenie, aby wypełnić odczuwaną pustkę.
- Świat coraz częściej wydaje się chaotyczny i wrogi.
- Czujemy się bezsilni i często jesteśmy z siebie niezadowoleni.
To nie są łatwe sprawy. Produktywność nie rozwiąże żadnej z nich.
Tu pojawia się samotność. Porozmawiajmy o niej.
Jak samotność uczy nas głębszych lekcji
Pośród chaosu, rozproszeń, uzależnień i bezsilności… mamy okazję uczyć się i rozwijać w niezwykle wartościowy sposób.
Jednym z najpotężniejszych sposobów jest wyłączyć to wszystko i nauczyć się być samemu w ciszy. Nie zawsze samemu i nie zawsze odłączonym od świata… lecz przez celowo wyznaczone okresy.
Na przykład codziennie wybierz się na godzinną przechadzkę bez urządzeń i muzyki. Albo usiądź do medytacji na krótkie chwile rozproszone w ciągu dnia. Możesz też jeść posiłki w ciszy, bez technologii i rozpraszaczy.
To zacznie sprawiać, że zauważymy swoją skłonność do sięgania po technologię, rozrywki, jedzenie, narkotyki, alkohol i inne rzeczy. Zaczniemy dostrzegać impulsy i zachcianki. Nie musimy ich oceniać — wystarczy je zauważać, jakbyśmy obserwowali, jak coś działa.
Następnie, w ciszy i samotności, możemy po prostu trwać z tymi impulsami i zachciankami, a także z wszelkimi innymi uczuciami, które zauważymy. Po prostu siedzieć i pozwalać sobie je odczuwać, bez potrzeby, by zniknęły.
Jeśli potrafisz to robić, całkowicie odmieni to twoje życie. Żałuję, że nie nauczyłem się tego w wieku dwudziestu kilku lat.
Oto kilka innych rzeczy, których nauczyłem się dzięki tej praktyce samotności:
- Jak regulować swoje emocje, gdy czułem się samotny, smutny, niezadowolony z siebie, zdenerwowany, niespokojny lub przytłoczony.
- Jak zacząć doceniać siebie — to, kim jestem, nawet gdy nie jestem produktywny ani nie uszczęśliwiam innych ludzi. Swoje wewnętrzne cechy, które zawsze są we mnie obecne. To docenianie siebie jest antidotum na niezadowolenie z siebie.
- Jak doceniać chwilę obecną bez dodatkowych ozdobników. Zwracamy się ku rozrywkom online i mediom społecznościowym, jedzeniu oraz substancjom, ponieważ sądzimy, że coś jest nie tak z naszymi doświadczeniami w chwili obecnej bez tego wszystkiego. Jednak jeśli potrafimy doceniać niezwykłe chwile takimi, jakie są, nie potrzebujemy innych rzeczy.
- Jak wykorzystywać trudne chwile i emocje, aby się otwierać. Zazwyczaj te wymagające momenty i trudne emocje nas zamykają — ale możemy ćwiczyć otwieranie się, kiedy się pojawiają. Oznacza to rozluźnianie ciała i układu nerwowego oraz uczenie się dostrzegania w trudnej chwili okazji, wdzięczności i miłości.
To potężne lekcje, z którymi zachęcam każdego — młodego czy starszego — aby pobył. Sam, we wspaniałej ciszy.