Jestem w trakcie mojego pierwszego międzynarodowego lotu od rozpoczęcia pandemii i miałem na tyle szczęścia, że zdobyłem miejsce przy oknie. Lecę do Kostaryki przez Gwatemalę, aby poprowadzić retreat, i patrzę na rozległe pasmo gór w Meksyku… i jestem absolutnie zachwycony.
Cóż to za cud, lecieć tak magicznie przez powietrze, nad tak majestatycznymi obszarami tej Ziemi!
Zauważyłem, że gdy dużo podróżowałem wcześniej, stałem się dość odporny na uroki lotów. O, kolejne loty, szybko to załatwię, nic wielkiego, jestem doświadczonym podróżnikiem, nie jakimś dzieckiem z szeroko otwartymi oczami. Jak to się stało, że stałem się taki obojętny na cuda życia? Jak ktokolwiek z nas może stać się tak obojętny?
Życie jest cudowne. Życie jest pełne cudów. Życie jest majestatyczne i magiczne.
I nie mówię tylko o magii lotu – co nasi przodkowie uznaliby za czary, swoją drogą. Mówię o magii tosterów, ogrzewania i roślin doniczkowych. Mam na myśli cuda każdego człowieka, którego spotykamy na ulicy, cud spotkania osoby, która cię kocha, świętość żalu i złamanego serca, radość zjedzenia jagody.
W każdej chwili mamy możliwość przebudzenia się na cuda, na zachwyt, na codzienne cuda. To wystarczy, by twoje serce skoczyło z radości, by przytłoczyć twoją duszę, jeśli na to pozwolisz. Każdego dnia mamy do tego dostęp, w tak dużej obfitości.
Czy wpuszczasz to do swojego życia?