W tym chaotycznym świecie martwimy się, unikamy, staramy się za wszelką cenę „zrobić to dobrze”.
W rzeczywistości całe to zmartwienie i niepokój bierze się z tego, że nie potrafimy zaufać.
Nie ufamy innym: oceniamy ich i próbujemy mówić im, jak żyć, irytujemy się, gdy nie robią rzeczy tak, jak naszym zdaniem powinni.
Nie ufamy sobie: unikamy mówienia pewnych rzeczy, bo nie sądzimy, że poradzimy sobie, jeśli ktoś się zdenerwuje, staramy się robić wszystko idealnie, bo nie wierzymy, że poradzimy sobie z porażką lub ocenianiem.
Nie ufamy światu, więc jesteśmy ciągle zaniepokojeni.
To nic złego – jesteśmy ludźmi. Jesteśmy zaprogramowani, by wszędzie widzieć zagrożenia.
Ale jak by to było praktykować zaufanie?
Zaufać innym, że żyją swoim życiem. Kiedy jesteśmy sfrustrowani lub oceniamy innych, możemy przypomnieć sobie, by praktykować zaufanie, przypomnieć sobie, że nie możemy kontrolować zachowań wszystkich ani tak naprawdę nie wiemy na pewno, jak inni powinni postępować. Ba, nie wiem nawet na pewno, jak ja powinienem postępować!
Zaufać sobie, że poradzimy sobie z czymkolwiek, co się wydarzy. Pandemia, lockdowny, polityczne zawirowania, wszelkiego rodzaju trudności już nas spotkały, a mimo to przetrwaliśmy. Zaufać sobie, że poradzimy sobie z wszelkim chaosem, który nadejdzie, z każdą ewentualną porażką, z jakąkolwiek trudnością.
Jak by to było praktykować tego rodzaju poddanie się i zaufanie?