Praktyka Odpuszczania

Wielokrotnie zdarza się, że nasz umysł kurczowo trzyma się czegoś i rzadko jest to pomocne:

Mam rację, a druga osoba się myli
Ta osoba żyje w niewłaściwy sposób, powinna się zmienić
Moja preferencja jest najlepsza, inni się mylą
To jest to, czego chcę, nie chcę niczego innego
Naprawdę tego nie lubię, to jest fatalne
Powinienem mieć tę osobę w życiu, kochającą mnie
Nie powinienem być samotny, mieć nadwagi, być taki, jaki jestem, mieć takie życie

We wszystkich tych przypadkach i wielu innych nasze umysły są zafiksowane na pewnym punkcie widzenia i często oceniamy innych. Narzekamy. Jesteśmy przywiązani do tego, czego chcemy i czego nie chcemy.

To prowadzi do stresu. Nieszczęścia. Złości. Poczucia wyższości. Osądzania. Oddalania się od innych. Zamknięcia.

A to prowadzi do zamknięcia się na piękno tej chwili, takiej, jaka jest, pełnej otwartości i możliwości.

Jeśli chcesz pracować nad odpuszczaniem, chciałbym zaproponować prostą praktykę.

Możesz faktycznie ćwiczyć to przez cały dzień, ponieważ nawet jeśli tego nie zauważamy, kurczowo trzymamy się i utwardzamy swoje punkty widzenia przez cały dzień.

Oto jak praktykować:

Zacznij od uświadomienia sobie, że jesteś utwardzony. Zauważ, że jesteś zestresowany, zdenerwowany na kogoś, czujesz, że masz rację, narzekasz na kogoś lub sytuację, nie jesteś otwarty na inne punkty widzenia, odkładasz coś na później, unikasz, jesteś napięty. To są dobre oznaki, że się trzymasz, jesteś utwardzony w swoim punkcie widzenia, zafiksowany, przywiązany, kurczowo trzymasz się. Naucz się to zauważać.
Zauważ napięcie w swoim ciele. To napięcie zaczyna się od mięśni brzucha, przez klatkę piersiową, aż do gardła i czoła. Pomyśl o tym jak o swojej centralnej kolumnie, która napina się, gdy myślisz, że masz rację lub ktoś inny się myli, lub naprawdę czegoś chcesz lub czegoś nie chcesz.
Zacznij rozluźniać te napięte mięśnie. To jest serce zmiany z trzymania się na odpuszczanie. Cokolwiek jest napięte w twojej centralnej kolumnie, rozluźnij to. Spróbuj teraz. Co jest napięte? Rozluźnij to. Zmiękcz.
Otwórz swoją świadomość poza siebie. Kiedy to zrobisz (i możesz to powtarzać wielokrotnie), możesz otworzyć swoją świadomość nie tylko na swoje ciało i własne zmartwienia, ale na świat wokół ciebie. Stań się świadomy przestrzeni wokół siebie, ludzi i przedmiotów, światła i dźwięku. Otwórz swoją świadomość na otoczenie.
Stań się świadomy otwartości i możliwości. Z otwierającym się umysłem możesz zacząć czuć się bardziej otwarty. Twój umysł nie jest już zamknięty, ale zrobił miejsce na możliwości. Nie jesteś zafiksowany na jedną słuszną drogę, ale jesteś otwarty na wszystko. To jest piękno nie-wiedzenia.
Otwórz się na piękno, które jest przed tobą. Teraz, kiedy nie jesteś zafiksowany na słuszności lub własnej drodze czy na tym, jak rzeczy powinny lub nie powinny być… możesz dostrzec rzeczywistą chwilę przed tobą. Opróżniłeś swoją filiżankę, zrobiłeś miejsce na dostrzeżenie rzeczy takimi, jakimi naprawdę są, i docenienie piękna tej chwili, piękna innych ludzi i siebie samego.
Zrób krok naprzód z postawą otwartości na nie-wiedzenie. Z tego miejsca rozluźniania swojego zafiksowanego umysłu, otwierania się… zrób kolejny krok z postawą nie-wiedzenia. Nie wiesz, jak rzeczy powinny być, zobaczmy! Nie wiesz, czy masz rację, czy się mylisz, odkrywajmy! Nie znasz odpowiedzi, trzymasz tylko pytania w sercu i przechodzisz do otwartych możliwości.

To jest takie proste. I oczywiście wymaga wiele praktyki. Możesz to robić w każdej chwili, ale warto mieć krótki czas dnia, kiedy ustawisz przypomnienie, a następnie poświęcisz parę chwil na siedzenie w spokoju i ćwiczenie z tym, czego kurczowo trzymałeś się dzisiaj.

Gdy praktykujemy w ten sposób, przesuwamy się od naszych nawykowych wzorców samo-zmartwień i zamykania się na wszystkie możliwości do otwartości i nie-wiedzenia, do nieograniczonych możliwości i dostrzegania zapierającego dech w piersiach piękna świata przed nami.