’Największym remedium na złość jest opóźnienie.’ ~Thomas Paine
Kiedyś miałem szefa, który miał ulubioną strategię radzenia sobie z prośbami o darowizny, roszczeniowymi kolegami i właściwie każdym, kto czegoś od niego chciał, a czego on nie chciał dać.
Opóźnienie.
Na przykład wielu ludzi przychodziło do naszego biura prosząc o wsparcie, a on nie wierzył, że takie wsparcie jest pomocne. Mówił mi wtedy: „Po prostu opóźniaj.” I musiałem to robić dla niego, prosząc ludzi, aby wrócili jutro lub spróbowali za tydzień, i tak dalej. Chociaż wolałbym po prostu powiedzieć im wprost „Nie”, muszę przyznać, że opóźnienie działało. Większość ludzi po prostu odchodziła i nie wracała.
Zauważyłem, że ta strategia działa naprawdę dobrze w przypadku nawyków, które próbujesz przełamać. Opóźnienie.
Przykład: Mam tendencję do sięgania po dokładki, gdy jestem naprawdę głodny, zwłaszcza jeśli jedzenie jest wyjątkowo smaczne. Kilka lat temu odkryłem, że to niekorzystnie wpływa na moją talię, więc chciałem znaleźć sposób na przełamanie nawyku dokładek. Strategia opóźnienia zadziałała doskonale: po prostu siedziałem przy stole i czytałem jeszcze kilka minut, zamiast wracać po dokładkę, na której mi zależało, i w końcu głód mijał, a ja byłem całkowicie nasycony. Opóźnienie.
Inny przykład: Często mam potrzebę sprawdzenia poczty lub jednej z moich ulubionych stron internetowych. Teraz, gdy zauważam tę potrzebę, mogę powiedzieć sobie: „Oczywiście, możesz je sprawdzić… za chwilę.” Więc wracam do writing my book i opóźniam. Potrzeba mija. Wraca później, ale możesz się domyślić, co wtedy robię. Opóźnienie.
I jeszcze jeden przykład: Czasami widzę coś fajnego online, co naprawdę chcę kupić. Mój stary nawyk to szybko wejść na stronę i złożyć zamówienie, aby następnego dnia je dostać. Natychmiastowa gratyfikacja! Teraz mówię sobie: „Możesz to mieć… jutro.” A potem przychodzi jutro i może już nie chcę tego tak bardzo. Jeśli nadal chcę, po prostu mówię sobie: „Oczywiście, Leo, ale poczekaj jeszcze jeden dzień.” Opóźnienie.
Jeszcze jeden przykład: Mam potrzebę sięgnięcia po coś słodkiego lub słonego do jedzenia i kiedyś pędziłem, by znaleźć przekąskę i wrzucić ją do ust, z niemałym poczuciem winy w sercu. Potem nauczyłem się potęgi opóźnienia i zamiast tego po prostu zajmuję się czymś przez chwilę. Ćwiczę albo pomagam jednemu z moich dzieci w czymś, albo odpowiadam na maile, na które czekałem. Potrzeba przekąski mija, bo ją opóźniłem.
Możesz opóźnić grę na komputerze lub oglądanie YouTube, mówiąc sobie, że możesz to zrobić za godzinę.
Możesz opóźnić palenie, zajmując się czymś innym.
Możesz opóźnić krytykowanie kogoś, powstrzymując się od mówienia, a zamiast tego skupiając się na oddechu i słuchaniu.
Czego nie chcesz opóźniać, to rzeczy, które naprawdę się liczą: tworzenie, pomaganie ludziom, robienie różnicy, budowanie czegoś, bycie wspierającym, docenianie drobnych rzeczy w życiu.
Dla rzeczy, które się liczą, działaj tak, jakby twoje włosy płonęły, i nie znoszą one żadnego opóźnienia.