Ostatnio uderzyła mnie myśl, jak ograniczone są nasze życia i jak mało czasu mamy, by coś z nich zrobić.
Wyobraź sobie, że masz miesiąc życia: jak byś go spędził?
Możesz spędzić go z ludźmi, których kochasz, chłonąc czas z nimi, naprawdę zwracając uwagę na każde ich słowo. Możesz wyjść i przeżyć niesamowite doświadczenia, odkrywać świat. Możesz spędzić go na nauce, czerpiąc wiedzę zarówno z książek, jak i z samego życia.
Możesz coś stworzyć. Możesz uczynić świat lepszym. Możesz odcisnąć swoje piętno na świecie, tworząc sztukę lub poprawiając życie innych.
Każdy z tych wyborów lub ich kombinacja byłyby godnym sposobem na spędzenie tego miesiąca.
Co nie byłoby godne, moim zdaniem: oglądanie tandetnej telewizji (kilka naprawdę dobrych programów w ciągu miesiąca może być wyjątkiem), ciągłe rozpraszanie się, nieustanne czytanie wiadomości i mediów społecznościowych, bycie złośliwym lub egoistycznym, zakupy, brak motywacji i marnowanie czasu na niczym, martwienie się, żałowanie.
Możesz argumentować, że każda z tych ostatnich aktywności ma wartość i to jest w porządku – chodzi o to, by zdecydować, co jest warte naszego ostatniego miesiąca życia.
Dokonaj wyboru. Zdecyduj, co zmieścisz w te cenne, nieliczne dni, bo nie masz ich zbyt wiele.
Każda chwila jest ograniczona, ulotna, bezcenna. Nie zmarnujmy ani jednej więcej.
Żyjmy każdą chwilą, zakochani w życiu.
’Chcę zrobić z tobą to, co wiosna robi z wiśniami.’ ~Pablo Neruda