Ból i Piękno Zmian Życiowych

Powodem naszego cierpienia jest nasz opór wobec zmian w życiu.

A życie to ciągłe zmiany.

Choć opieram się zmianom (i cierpię) tak samo jak każdy inny, nauczyłem się dostosowywać. Nauczyłem się pewnej elastyczności. Zrozumiałem to:

Wszystko się zmienia, i to jest piękne.

Ból Zmian Życiowych

Co mam na myśli, mówiąc, że nasze cierpienie wynika z oporu wobec zmian w życiu?

Przyjrzyjmy się niektórym rzeczom, które sprawiają nam problemy:

Ktoś krzyczy na ciebie w pracy. Zmiana tkwi w fakcie, że oczekujemy, iż ludzie będą nas traktować uprzejmie, uczciwie i z szacunkiem, ale rzeczywistość jest taka, że nie zawsze tak jest. Kiedy tak nie jest, opieramy się tej rzeczywistości i chcemy, aby rzeczy były takie, jakie chcemy. I dlatego się złościmy, czujemy się zranieni lub obrażeni.
Twoje 3-letnie (lub 13-letnie) dziecko cię nie słucha. Ponownie, oczekujesz, że twoje dziecko zachowa się w określony sposób, ale oczywiście rzeczywistość jest inna. A kiedy rzeczywistość nie odpowiada naszym oczekiwaniom, jesteśmy zestresowani.
Tracisz pracę. To ogromna zmiana, która wpływa nie tylko na twoją stabilność finansową, ale także na twoją tożsamość. Jeśli jesteś nauczycielem i tracisz pracę nauczyciela, musisz teraz zmierzyć się ze zmianami w postrzeganiu samego siebie. To może być bardzo trudne. Opieranie się tym zmianom (i finansowym ograniczeniom, które towarzyszą utracie pracy) może być bardzo bolesne.
Masz zbyt wiele zadań i czujesz się przytłoczony. Jaka to zmiana tutaj? Chcemy, aby wszystko było pod kontrolą, ale oczywiście tak nie jest. Pojawiają się nowe zadania i informacje, nowe prośby, nowe wymagania. A to są zmiany, które są trudne, ponieważ myśleliśmy, że mamy dzień pod kontrolą, a jednak nie jest. I dlatego czujemy się przytłoczeni i zestresowani.
Umiera ukochana osoba. Jedna z najważniejszych zmian to śmierć, ale co się zmienia? Cóż, osoba oczywiście nie jest już w naszym życiu (przynajmniej nie w ten sam sposób), ale równie boleśnie, my sami przestajemy być tą samą osobą, gdy umiera ktoś bliski. Musimy zmieniać to, kim jesteśmy — jesteśmy teraz wdowcem zamiast mężem, ojcem bez córki albo przyjacielem, który zostaje sam (na przykład). Chcemy, aby życie było takie, jakie było, ale nie jest, więc przeżywamy żałobę, zżymamy się.

To tylko początek. Rzeczy zmieniają się cały czas, a my się temu opieramy. Nasz dzień się zmienia, nasze relacje się zmieniają, inni ludzie nie zachowują się tak, jak powinni, my sami się zmieniamy, nieustannie, i to jest trudne do zniesienia.

Tak więc to jest ból zmian, braku kontroli, rzeczy, które nie spełniają naszych oczekiwań.

Jak sobie z tym radzić?

Piękno Zmian Życiowych

Możemy radzić sobie z bólem na wiele sposobów: zezłościć się i krzyczeć, pić lub zażywać narkotyki, jeść śmieciowe jedzenie, oglądać telewizję lub szukać innych rozrywek. Możemy znaleźć pozytywne sposoby na radzenie sobie ze stresem i zranieniem oraz gniewem: ćwiczenia, rozmowa o naszych problemach z przyjacielem lub próba kontrolowania sytuacji w jakiś sposób (planowanie, działania, trudna rozmowa w celu rozwiązania różnic itp.).

Albo możemy przyjąć zmiany.

Jeśli zmiany są podstawowym faktem życia (w rzeczywistości życie to nic innego jak zmiana), to dlaczego się opierać? Dlaczego nie przyjąć i cieszyć się tym?

Zobacz piękno zmian.

To trudne, bo jesteśmy tak przyzwyczajeni do oporu.

Odłóżmy nasz opór i oceny na kilka minut i poszukajmy piękna w zmianach życiowych:

Ktoś krzyczy na ciebie w pracy. Ta osoba cierpi, jest sfrustrowana, zła i wyładowuje to na tobie. Stara się kontrolować chaos życia (oczywiście bezskutecznie) i nie udaje jej się to. Czy możesz się z tym utożsamić? Czy kiedykolwiek czułeś coś takiego? Jest piękno w naszych podobieństwach, we wspólnym bólu, w naszych ludzkich powiązaniach. Mentalnie przytul tego pięknego, cierpiącego człowieka, poczuj jego ból, obdarz go współczuciem.
Twoje 3-letnie (lub 13-letnie) dziecko cię nie słucha. Niesamowite, twoje dziecko wyraża swoją niezależność. Pokazuje, że jest pełnym człowiekiem, a nie tylko robotem, który wykonuje rozkazy. Czy kiedykolwiek byłeś w takiej sytuacji? Czy kiedykolwiek frustrowało cię to, że ktoś inny próbuje cię kontrolować? Jest piękno w tej niezależności, tym bojowym duchu, tym buncie. To jest to, czym jest życie (OK, życie to zmiana, ale też bunt przeciwko kontroli). Uśmiechnij się do tego piękna, pokochaj to, daj dziecku trochę przestrzeni do wzrostu.
Tracisz pracę. Choć to trudne, to koniec, ale również początek. To początek nowej drogi, możliwość odświeżenia swojego życia, wymyślenia na nowo, kim jesteś. Zobacz piękno tej możliwości, uwolnienia się od „zwykłej drogi”.
Masz zbyt wiele zadań i czujesz się przytłoczony. To trudne, bez wątpienia, ale można poddać się chaosowi zadań, informacji i wymagań. Nie możesz zrobić wszystkiego na raz, ale możesz zrezygnować z chęci, aby wszystko było pod twoją całkowitą kontrolą. Jest piękno w tym chaosie. Jest przypadkowy, jest szalony, jest życiem. Zobacz ból swojego oporu i piękno tej walki również. Potem uświadom sobie, że możesz zrobić tylko jedną rzecz na raz, i zrób to. Potem puść to, i zrób następną rzecz. Przyjmując chaos i dostrzegając w nim piękno, możemy być mniej przytłoczeni i zestresowani.
Umiera ukochana osoba. Może to być najtrudniejsze ze wszystkich — jest to niewątpliwie smutne. Ale śmierć to koniec, który jest koniecznością. Końce są konieczne dla piękna: w przeciwnym razie nie doceniamy rzeczy, ponieważ jest nieograniczona. Ograniczenia są pięknem. A śmierć jest ostatecznym ograniczeniem, przypomnieniem, że musimy doceniać tę piękną rzecz zwaną życiem, dopóki ją mamy. Śmierć to także początek — nie w sensie życia po śmierci, ale początek dla ocalałych. Podczas gdy tracimy ważną osobę, ten koniec, jak utrata pracy, jest momentem reinwencji. Może to wydawać się smutne, ale jesteśmy zmuszeni wymyślić nasze życie na nowo, gdy umiera ktoś bliski, a w tej reinwencji jest możliwość. Co uważam za piękne. Wreszcie, oczywiście, śmierć jest okazją do pamiętania o życiu tej osoby i bycia wdzięcznym za to, co nam dała.

Możliwości znalezienia piękna w naszych zmaganiach ze zmianą są nieograniczone. I, wierzę, to jest piękne na swój sposób.