Jedną rzeczą, której nauczyłem się o sobie w ciągu ostatniego roku czy dwóch, jest to, jak bardzo tłumię to, czego chcę.
Jakoś świat nauczył mnie, że to, czego chcę, jest nieakceptowalne, że powinienem pragnąć tylko tego, co wydaje się rozsądne, wykonalne lub co nie będzie sprawiać kłopotów innym.
Dlatego rzadko nawet przyznaję się do swoich pragnień. Tłumię je w sobie.
Oto niektóre z powodów, które sobie przedstawiam, mówiąc, że czegoś nie chcę:
-
To niemożliwe, więc tak naprawdę tego nie chcę.
-
Nie sądzę, żebym mógł to osiągnąć, więc lepiej skupić się na tym, co wykonalne.
-
Inni mogą to zrobić, ale ja nie potrafię.
-
Nie mam dyscypliny, żeby się tego trzymać, nie mogę sobie zaufać.
-
Nie mam na to pieniędzy, byłoby to nieodpowiedzialne.
-
Nie mam czasu, jestem zbyt zajęty.
-
Czułbym się winny, gdybym pozwolił sobie to mieć.
-
Inni ludzie ocenialiby mnie, gdybym sobie na to pozwolił.
-
Inna osoba odrzuciłaby mnie, gdybym o to poprosił.
-
To zbyt skomplikowane.
-
Nie warto tyle wysiłku.
-
Nie powinienem tego chcieć.
Czy którekolwiek z tych powodów brzmią znajomo? Pragnienie czegoś jest obarczone oceną, strachem, poczuciem winy i samokrytyką. I tak tłumimy je w sobie.
A co, gdybyśmy mogli mieć wszystko, czego chcemy?
Co uznałbyś za swoje pragnienie, niezależnie od tego, czy mógłbyś to rzeczywiście osiągnąć?
Co byś zrobił, gdybyś zdecydował, że zamierzasz to urzeczywistnić?