Często łatwo zauważamy innych narzekających – to ci, którzy zawsze wydają się być negatywni i utkwieni w roli ofiary.
Trudniej jest dostrzec, gdy to my jesteśmy tymi, którzy często narzekają. Z mojego doświadczenia wynika, że większość z nas ma nawyk narzekania, czy to na głos, czy w myślach. Ja również.
Widziałem ludzi na „Diecie Bez Narzekania” – gdzie przez miesiąc nie pozwalają sobie narzekać. To niesamowita praktyka. Jednak jeśli po prostu próbujemy przestać narzekać, tracimy wspaniałą okazję do przeniesienia uważności na ten proces.
Na przykład: jeśli narzekamy, jaka emocja kryje się pod narzekaniem? Czy możemy ćwiczyć bycie z tą emocją? Czy możemy być z lękiem, który jest jej źródłem?
Dzięki takiej praktyce uważności, narzekanie staje się okazją do bycia ze swoim doświadczeniem, ze swoimi lękami i emocjami, zamiast po prostu wyłączać część siebie.
Przyjrzyjmy się temu bliżej.
Dlaczego Narzekamy
Narzekamy, gdy nie podoba nam się rzeczywistość. W zasadzie mówimy: „Rzeczy nie są takie, jak bym chciał. Chcę, żeby było po mojemu!” Narzekanie to frustracja, irytacja, złość z powodu tego, że coś nie poszło po naszej myśli.
Co jest złego w tym, że nie idzie po naszej myśli? Czy mamy takie poczucie uprawnień? W rzeczywistości nie ma nic złego w tym, że rzeczy nie idą po naszej myśli – ale istnieje strach, że nie będziemy OK, jeśli rzeczy nie będą takie, jak chcemy. Boimy się utraty kontroli nad sytuacją.
Czujemy więc ten strach przed brakiem kontroli, strach, że nie będziemy OK, jeśli coś nie pójdzie po naszej myśli. Później odczuwamy frustrację, irytację, złość.
Tworzymy wtedy narrację o tym, że rzeczy nie powinny wyglądać tak, jak wyglądają, powinny być inne. Oni nie powinni się tak zachowywać, dlaczego zawsze tak robią? Powinienem być lepszy, nie powinienem być taki, jaki jestem.
W rzeczywistości dokładnie to dzieje się, kiedy próbujemy pozbyć się swojego narzekania – czujemy, że coś jest z nami nie tak, gdy narzekamy. Więc musimy się zmienić, bo nie powinniśmy tacy być.
Pozbycie się narzekania jest w zasadzie formą narzekania.
Możliwość do Praktyki
Praktyka polega po prostu na byciu z tym, co jest.
Oznacza to, że kiedy czujemy narzekanie, możemy być z uczuciem niechęci do rzeczy takimi, jakie są. Możemy być z naszą irytacją, frustracją, złością. Możemy być ze strachem pod tym wszystkim, ze strachem, że nie będziemy OK, jeśli nie mamy kontroli.
Możemy być z naszą narracją o tym, jak inni powinni zachowywać się inaczej lub że powinniśmy być inni niż jesteśmy.
Kiedy to wszystko zrobimy… możemy wtedy być z osobą lub sytuacją taką, jaka jest.
Możemy być z tym, co jest. To takie proste: otworzyć naszą świadomość i po prostu spocząć w tym, co możemy dostrzec, takim jakie jest, relaksując się z tym. Może nawet znajdując w tym wdzięczność.
To piękna praktyka. Praktyka na całe życie.