Ostatnio rozmawiałem z kilkoma osobami, które pogrążyły się w zamartwianiu czymś w swoim życiu — czymś, co je stresuje i skłania do nadmiernego myślenia.
Być może martwią się stresującą sytuacją albo obawiają się, że nie radzą sobie w życiu wystarczająco dobrze. Wpadają w rozmyślania, stres, kręcenie się w kółko.
Mówię im, że to tylko strach.
To właśnie strach sprawia, że nadmiernie myślimy, martwimy się, rozpamiętujemy i kręcimy się w kółko. To strach, że nie jesteśmy wystarczająco dobrzy, że poniesiemy porażkę, że ktoś będzie na nas niezadowolony, że wyjdziemy na idiotów. Tylko strach.
Nie chcę przez to bagatelizować ani unieważniać strachu — strach jest naturalny i stanowi część ludzkiego doświadczenia. Można się bać i jest to część robienia wszystkiego, co ma znaczenie lub jest trudne.
Ale strach nie musi też być wielką sprawą. Dlatego mówię, że to „tylko strach”. Nie jest czymś istotnym, dopóki sami takim go nie uczynimy. Gdy zauważam swój strach, lubię mówić sobie: „To nic wielkiego”.
Kiedy dostrzegamy strach, możemy też zauważyć historie, które opowiada nam nasz strach: Nie radzę sobie wystarczająco dobrze, może powinienem robić to, co robią tamci ludzie, może ludzie będą mnie oceniać, może powinienem zrezygnować.
Mogę też zdecydować, by nie traktować tych historii zbyt poważnie. To tylko strach.
Dostrzeganie strachu i historii, które z niego wynikają, pomaga mi go uspokoić.
Jak radzić sobie ze strachem i nadmiernym myśleniem
Mój strach chce również, żebym coś zrobił w związku z przerażającą sytuacją — ale często niewiele mogę zrobić. Mogę próbować działać, lecz bardziej prawdopodobne jest, że albo wyładuję się na kimś innym… albo wpadnę w nadmierne myślenie. Oczywiście żadne z tych rozwiązań nie pomaga.
Jeśli nadmiernie myślę, oto jak mogę sobie z tym poradzić:
- Zacznij od zauważenia strachu i nadmiernego myślenia. Strach nie jest wielką sprawą.
- Zatrzymaj się i oddychaj. Zwolnij oddech.
- Uspokój swój strach: damy radę. To nic wielkiego. Potrafimy poradzić sobie z sytuacją, nawet jeśli nie wiemy dokładnie, jak się ona zakończy. To praktyka zaufania do siebie, że poradzimy sobie z wszystkim, co nadejdzie.
- Rozluźnij wszelkie napięte mięśnie i kontynuuj wolniejsze oddychanie.
- Skup się na czymś przyjemnym w tej chwili. Na świetle w pokoju, przyrodzie wokół ciebie, miłym towarzystwie, czymś, co wzbudza ciekawość, czymś, za co możesz być wdzięczny.
Tak wygląda ta praktyka. Wciąż rób te rzeczy: zauważaj, oddychaj, uspokajaj się, rozluźniaj i skupiaj na chwili obecnej. Jeśli będziesz je robić, wyjdziesz z nadmiernego myślenia i powrócisz do teraźniejszości.