Co pewien czas muszę przypominać sobie, żeby robić jedną rzecz naraz.
Tendencja do próbowania robienia wielu rzeczy jednocześnie wydaje się być naturalnym rezultatem mojego pragnienia, aby wszystko było zrobione jak najszybciej. Wiele zakładek otwartych w przeglądarce, przełączanie się z jednej rzeczy na drugą, bez końca, bez końca.
Nic dziwnego, że nigdy nie mogę się na niczym skupić!
A potem przypominam sobie, żeby robić jedną rzecz na raz, i to jest jak powrót do domu.
Zamykam wszystkie zakładki w przeglądarce (najpierw je zapisując, aby móc do nich wrócić). Zamykam pocztę e-mail i aplikacje do czatu. Zamykam wszystko.
Następnie wybieram jedną rzecz i po prostu ją robię.
Po prostu czytam jeden artykuł, poświęcając mu pełną uwagę.
Otwieram aplikację do pisania na pełnym ekranie i po prostu piszę (jak robię to teraz).
Po prostu słucham czegoś, nie mając otwartych innych rzeczy. Po prostu oglądam jeden film.
Po prostu odpowiadam na jedną wiadomość, jakby to była jedyna rozmowa w całym wszechświecie, która ma znaczenie.
Po prostu myję jeden talerz. Po prostu jem jeden kęs. Po prostu szczotkuję zęby, albo myję ręce, albo chodzę bez dodatkowej stymulacji. Po prostu ćwiczę.
Jedna rzecz naraz.
Każda z nich wypełnia cały mój świat, jakby nic innego nie istniało.
Każda rzecz staje się wszystkim.
Staje się praktyką uważności. Bycia w pełni obecnym. Odpuszczania.
W pełni doceniania tego, co jest tuż przede mną. Zakochiwania się w tej rzeczy, w tym darze, który otrzymałem.