Droga Spokojnego Rodzica

„… i kochała chłopca bardzo, bardzo mocno — nawet bardziej niż kochała siebie.” ~Shel Silverstein, Drzewo dające

Nie istnieje coś takiego jak rodzicielstwo bez stresu.

Czytelnik poprosił, abym podzielił się swoimi przemyśleniami na temat rodzicielstwa bez stresu jako ojciec sześciu dzieci. I chociaż wiele nauczyłem się o byciu tatą i odnajdywaniu radości w rodzicielstwie, wiem również, że rodzicielstwo bez stresu to mit.

Rodzice zawsze będą mieć stres: musimy nie tylko radzić sobie z napadami złości, zdartymi kolanami i odmową jedzenia tego, co ugotujesz, ale także martwimy się o potencjalne wypadki, czy nie niszczymy naszych dzieci, czy nasze dzieci znajdą szczęście jako dorośli i będą w stanie utrzymać się oraz znaleźć miłość.

Niemniej jednak nauczyłem się, że możemy odnaleźć spokój.

Spokój nie jest miejscem bez stresu, ale miejscem, w którym przyjmujesz stres, kiedy się pojawia, z wdzięcznością, i nie pozwalasz, by kierował tobą. Pozwalasz mu przez ciebie przepłynąć, a potem uśmiechasz się, bierzesz oddech i przytulasz swoje dziecko.

Istnieje Droga Spokojnego Rodzica, ale nie jest to coś, czego nauczyłem się całkowicie. Podzielę się tym, co do tej pory się nauczyłem, z zastrzeżeniem, że nie zawsze podążam tą Drogą, że codziennie popełniam błędy, że wciąż mam wiele do nauczenia się i że nie twierdzę, że znam wszystkie odpowiedzi jako rodzic.

Droga

Droga jest uczona tylko przez chodzenie nią. Oto kroki, które polecam:

Przywitaj swoje dziecko każdego ranka z uśmiechem, przytulasz, z miłym „Dzień dobry!” Tak wszyscy chcielibyśmy być witani każdego dnia.
Naucz swoje dziecko przygotowywać własne śniadanie. Dla większości dzieci zaczyna się to około 3-4 roku życia. Ucz je stopniowo myć zęby, kąpać się, sprzątać swoje pokoje, odkładać ubrania, zmywać naczynia, przygotowywać lunch, prać swoje ubrania, zamiatać i sprzątać itp.
Nauczanie tych umiejętności wymaga cierpliwości. Dzieci na początku nie radzą sobie z nimi, więc musisz je pokazywać około stu razy, pozwolić im spróbować, poprawiać je i pozwolić im popełniać błędy. Stopniowo nauczą się niezależności, a ty stopniowo będziesz mieć mniej pracy przy opiece nad nimi.
Starsze dzieci mogą pomagać młodszym — to dla nich dobre, by nauczyły się odpowiedzialności, pomaga to młodszym uczyć się od starszych, i zmniejsza to stres na tobie.
Czytaj im często. To wspaniały sposób na zacieśnianie więzi, edukację, odkrywanie wyimaginowanych światów.
Buduj z nimi fortece. Bawcie się w chowanego. Strzelajcie do siebie pistolecikami na gumowe strzałki. Pijcie razem herbatę. Wyciśnijcie cytryny i róbcie lemoniadę. Bawcie się często, ponieważ zabawa jest esencją dzieciństwa. Nie próbuj zmuszać ich do przestania się bawić.
Gdy twoje dziecko prosi o uwagę, daj mu ją.
Jednak rodzice potrzebują czasu dla siebie. Ustal pewne tradycje, aby mieć czas na pracę sam na sam, czy na czas mamusi i taty wieczorem, kiedy twoje dziecko może robić coś samo.
Gdy twoje dziecko jest zdenerwowane, postaw się w jego sytuacji. Nie oceniaj tylko zachowania (tak, płacz i krzyk nie są idealne), ale potrzeby stojące za zachowaniem. Czy potrzebuje przytulenia, uwagi, czy może po prostu jest zmęczony?
Modeluj zachowanie, jakie chcesz, by twoje dziecko się nauczyło. Nie krzycz na dziecko, ponieważ krzyczał. Nie denerwuj się na dziecko, które straciło panowanie nad sobą. Nie wpadaj w złość na dziecko, które chce grać w gry wideo cały czas, jeśli sam zawsze siedzisz przy laptopie. Bądź spokojny, uśmiechnięty, życzliwy, chodź na zewnątrz i bądź aktywny.
Kiedy pojawia się stresujący moment (i się pojawi), naucz się radzić sobie z nim z uśmiechem. Zrób żart, zamień to w grę, śmiej się… nauczysz swoje dziecko, by nie brało wszystkiego zbyt poważnie, że życie jest po to, by się nim cieszyć. Oddychaj, odejdź, jeśli straciłeś panowanie nad sobą, i wróć, gdy możesz się uśmiechnąć.
Pamiętaj, że twoje dziecko jest darem. Nie będzie dzieckiem zbyt długo, a więc twój czas z nią szybko mija. Każda chwila, którą możesz z nią spędzić, jest cudem, i powinieneś ją delektować. Ciesz się tym w pełni i bądź wdzięczny za tę chwilę.
Pozwól swojemu dziecku dzielić twoje zainteresowania. Pieczcie razem ciasteczka. Szyjcie razem. Ćwiczcie razem. Czytajcie razem. Pracujcie nad stroną internetową razem. Piszcie bloga razem.
Wiedz, że gdy popełnisz błąd jako rodzic, wszystko będzie w porządku. Wybacz sobie. Przeproś. Ucz się na tym błędzie. Innymi słowy, modeluj zachowanie, którego chciałbyś, aby twoje dziecko się nauczyło, gdy popełni błąd.
Cierpliwie nauczaj swoje dziecko granic zachowań. Powinny być granice — co jest akceptowalne, a co nie. Nie można robić rzeczy, które mogą zaszkodzić sobie lub innym. Powinniśmy traktować się z życzliwością i szacunkiem. To nie są rzeczy, których dziecko uczy się od razu, więc bądź cierpliwy, ale określ granice. W tych granicach pozwól na dużą wolność.
Daj swojemu dziecku trochę przestrzeni. Rodzice zbyt często nadmiernie planują życie swojego dziecka, zajęciami, sportami, spotkaniami z rówieśnikami, muzyką, klubami i tym podobnymi, ale to źródło stresu zarówno dla dziecka, jak i rodzica, by utrzymać ten harmonogram. Pozwól dziecku wyjść na zewnątrz i się bawić. Swoboda jest konieczna. Nie musisz też zawsze być przy jej boku — ona potrzebuje czasu sam na sam tak samo jak ty.
Ćwicz, by radzić sobie ze stresem. Samotny bieg to coś pięknego. Od czasu do czasu skorzystaj z masażu.
Bardzo pomaga być zespołem rodziców — jeden rodzic może przejąć rolę, gdy drugi się stresuje. Kiedy jeden rodzic zaczyna tracić panowanie nad sobą, drugi powinien być źródłem spokoju.
Mamusia i tatuś potrzebują randek raz w tygodniu lub co kilka dni. Weźcie opiekunkę do dzieci, a jeszcze lepiej, nauczcie starsze dzieci zajmować się młodszymi.
Śpiewajcie i tańczcie razem.
W każdej chwili, kiedy to możliwe, uczcie życzliwości i miłości. To najlepsza lekcja.
Pocałuj swoje dziecko na dobranoc. I podziękuj za kolejny niesamowity dzień z twoim pięknym, wyjątkowym, szalonym dzieckiem.

„Wiesz, kto zawsze jest pewny, jak właściwie wychować dzieci? Ci, którzy nigdy ich nie mieli.” ~Bill Cosby