Jest jeden mały nawyk, którego się nauczyłem i który zmienił wszystko w moim życiu.
Pauza.
Kiedy ponosimy porażkę, dzieje się tak dlatego, że działamy pod wpływem impulsów – bez namysłu, nieświadomie. Mamy ochotę na niezdrowe jedzenie i sięgamy po nie. Chcemy sprawdzić pocztę zamiast pisać rozdział książki, więc otwieramy skrzynkę odbiorczą. Mamy ochotę zapalić papierosa, napić się, zażyć narkotyki, obgryzać paznokcie, zagrać w grę na Facebooku, odkładać obowiązki, odpuścić trening, zjeść więcej frytek, krytykować, działać z zazdrości lub złości, być nieuprzejmym… i poddajemy się tej chęci.
A co, gdybyśmy zamiast tego nauczyli się robić pauzę po każdym pragnieniu? Co by było, gdybyśmy zatrzymali się, przyjrzeli tej chęci, zwrócili uwagę na to, jak ją odczuwamy w naszych ciałach, ale nie podejmowali działania?
Pragnienie nie miałoby już nad nami kontroli. Moglibyśmy podejmować świadome decyzje, które byłyby dla nas zdrowsze i pomagały być szczęśliwszymi.
Jeśli potrafimy zrobić pauzę, tworzymy przestrzeń. Przestrzeń na oddech, na myślenie, na bycie bez działania.
Pauza jest odpowiedzią na wiele naszych problemów. Taka mała rzecz, a tak potężna.
Aby rozwinąć nawyk pauzowania, zwróć uwagę na swoje następne pragnienie. Czy jest to chęć sprawdzenia czegoś w internecie? Albo zjedzenia czegoś, co wiesz, że nie jest dla ciebie zdrowe? Zwróć uwagę na pragnienie, dowiedz się o nim jak najwięcej. Jeśli działasz po pauzie – w porządku. Po prostu to zauważ, zatrzymaj się i zwróć uwagę.
Zrób to ponownie przy następnym pragnieniu i kolejnym. Z czasem będziesz coraz lepszy, a okazji do ćwiczenia będziesz mieć wiele.
Pragnienia nie znikną, ale twoja zdolność do robienia pauzy stanie się silniejsza. A kiedy masz pauzę, masz wszystko.